სელფთერაპიული პოსტი.

 

ხანდახან ადამიანები რომ ძალიან ვიღლებით, ეს უკვე ბევრჯერ გითხარით, ჰოი საოცრებავ და ხანდახან ადამიანები კიდევ უფრო მეტად ვსევდიანდებით, ვიდრე ვიღლებით….

“სახსოვართაგან ყველაზე მძიმე სურნელიაო” გამახსენდა ახლა, გრძნობათაგან ყველაზე მძიმე კი ალბათ სევდაა. 

სევდას ვერაფერს უშველი, საოცარი სისწრაფით ფარავს მთელს შენს არსებას, სხეულის ყველა ნაწილს, ყველა ორგანოს, შენს ყველა გრძნობას, ყველა ემოციას…. სიბრაზე გადაგივლის, წყენაც გადაგივლის, გაგიჟება და გადარევაც გადაგივლის, სევდა კი…. სევდა ძალიან სევდიანია… ნელი, ჩუმი, თითქოს გემალება კიდეც, მაგრამ პერიოდულად ისეთი სიძლიერით გირტყამს რომ პირითაც კი ვეღარ იღიმი, აღარაფერს ვამბობ თვალებზე….

სევდა ყველაზე მრავლისმომცველი გრძნობაა. ყველაზე დიდი და ყველაზე ტევადი.
ყველაფერს იტევს, ყველა გრძნობას რაც კი ოდესმე განგიცდია, ყველა სიტყვას რაც კი ოდესმე არ გითქვამს, ყველა ფიქრს რაც კი ოდესმე ცნობიერიდან განგიდევნია, ყველა ოცნებას რომელიც არ ახდა, ყველა ოცნებას რომელიც უნდა ახდეს, გინდა რომ ახდეს, მაგრამ არ იცი როდის… სევდა ყველაფერს იტევს, ყველაზე დიდ სიყვარულსაც კი.

ხდება ხოლმე ასე, გიყვარს ადამიანი. გიყვარს, გიყვარს, გიყვარს, ძალიან გიყვარს, ყველაზე და ყველაფერზე მეტად გიყვარს, ის კი ასე ადგება და წავა, წაცანცარდება, სადღაც სიშორეებში, დიდი ხნით არა, მაგრამ მაინც, დაგტოვებს მარტო, თავისი იდეაფიქსების და ეგოს გამო.
არა იმიტომ რომ არ ეძვირფასები,
არა იმიტომ რომ არ ხარ მისთვის მნიშვნელოვანი,
არა იმიტომ რომ არ აინტერესებ,
არა, პირიქით, რომ ეძვირფასები მაგიტომ,
მაგრამ როგორც არ უნდა შევხედოთ, ფაქტი ერთია – ხარ მარტო, სულ მარტო…
მარტო ყოფნა კი ალბათ ყველაზე სევდიანი რამაა ამ ქვეყანაზე.

განსაკუთრებით როცა იცი რომ არ უნდა იყო მარტო.
როდესაც “მარტო” იმ მიზეზის გამო ხარ, რომელიც შენთვის სრულიად სულერთია.

და ხარ ასე…
დაღლილი და სევდიანი…
სიყვარულის უმაღლესი გამოხატულება ალბათ სევდაა, თეთრი სევდა, როცა იცი რომ შენ რაც შეგეძლო უკვე ყველაფერი გააკეთე და ახლა სხვა აღარაფერი არ დაგრჩენია გარდა ლოდინისა. შენ კი არაფერი არ გეზიზღება ამ ქვეყნად იმაზე მეტად ვიდრე ლოდინი.

ხანდახან ძალიან იღლები, უსაშველოდ იღლები. ცრემლებამდე იღლები.
გახსენდება პატარა რომ იყავი და მამას ფერადი ფანქრების მოტანა დაავიწყდა, შენ მთელი დღე ელოდებოდი, უსაშველოდ გეწყინა, მაგრამ წახვედი და ოთახში იტირე, ჩუმად, მამას რომ არ გაეგო და თავი დამნაშავედ არ ეგრძნო.

ახლაც ასეთი ხარ, არ გინდა რომ მას ეტკინოს შენ რომ გტკივა.

და ხარ ასე….
უსაშველოდ სევდიანი.

მაგრამ ყველაზე სევდიან მომენტებშიც კი, როცა გგონია რომ “გულიდან სისხლის წვეთებად” იღვრები და “ლურჯი, დაღალული სიზმრით” იღვიძებ, მაშინაც კი სადღაც, როგორღაც, მაინც ბედნიერი ხარ.
იმიტომ რომ შეძლო ასე შეგყვარებოდა.
რომ ვერ წარმოიდგენდი რომ შეგეძლო ისე.
არცერთ წიგნში რომ არ წაგიკითხავს ისე.
არცერთ ფილმში რომ არ გინახავს ისე.
მხოლოდ გალაკტიონთან რომ გიგრძვნია ისე.
როგორც “იისფერი თოვლი” უყვარდა ისე.
შეძლო შენ გამხდარიყავი იმდენად კარგი, წარმოდგენაც რომ არ შეგეძლო.

მერე გახსენდება რომ მამამ მეორე დილას სამსახურში წასვლამდე მოგიტანა ფერადი ფანქრები, სანამ შენ გაიღვიძებდი, ბალიშთან დაგიდო, თვალის გახელისთანავე რომ დაგენახა და გაგხარებოდა. შუბლზე რომ გაკოცა იგრძენი და ძილშივე გაგეღიმა.
იმიტომ რომ მიხვდი, როდესაც ადამიანებს უყვართ, რამდენად ჩუმადაც არ უნდა იტირო, ან საერთოდ რომ არ იტირო, მაინც გრძნობენ. იციან. სტკივათ შენი ცრემლები. ფიქრობენ და გახარებენ.
მარტივი და პატარა ბედნიერებებით.
იმიტომ რომ როცა გიყვარს, გულით ხედავ და არა თვალებით.

და სევდაც სადღაც ქრება… როგორღაც მაინც გეღიმება…
ნატვრას ვერაფერი ვერ ცვლის, თუმცა ყველა დაღმართს რომ აღმართი მოყვება აუცილებლობით, ეს შენზე კარგად არავინ იცის.
შენს ზღაპარს რომ აუცილებლად ბედნიერი დასასრული ექნება, ეს შენზე კარგად არავინ იცის.
ზღაპარი კი რის ზღაპარია, ქარის წისქვილებთან თუ არ იბრძოლა შენმა პატარა პრინცმა.
შენ კი დაელოდები. მშვიდად.
იმიტომ რომ იცი, აუცილებლად მოვა.
თოვლივით.

ესეც ასე, როცა ფსიქოლოგი ხარ, საკუთარ სევდას თვითონვე უნდა მიხედო.

ბედნიერებას გისურვებთ,
კუდრაჭა შაქარლამებო ❤

Published in: on ივნისი 25, 2017 at 1:40 AM  კომენტარის დატოვება  

#ჰუმორულიგადახვევები

19059101_232067223950270_1550448046708376468_n

Published in: on ივნისი 19, 2017 at 10:38 PM  კომენტარის დატოვება  

#ღრუბელთსიშორეები

“რაც უფრო შორს ხარ – მით უფრო ვტკბები!
მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი.
ხელუხლებელი – როგორც მზის სხივი,
მიუწვდომელი – როგორც ედემი”

საოცრად იღბლიან ვარსკვლავზე უნდა იყო დაბადებული, იმდენად რომ გაგიმართლოს, იგრძნო რას ნიშნავს “რაც უფრო შორს ხარ – მით უფრო ვტკბები”.

საოცრად იღბლიან ვარსკვლავზე უნდა იყო დაბადებული რომ დრო და სიშორე ვერაფერს გაკლებდეს, პირიქით, გაძლიერებდეს.

საოცრად იღბლიან ვარსკვლავზე უნდა იყო დაბადებული რომ ეს უბრალოდ თუნდაც ერთი წამით იგრძნო.

საოცრად იღბლიან ვარსკვლავზე უნდა იყო დაბადებული რომ იპოვო რასაც მთელი ცხოვრება ეძებდი, ყველა სამყაროში და ყველა განზომილებაში.

ვარსკვლავები ყოველთვის საოცრად ჟღერადად წკრიალებენ,

თუნდაც შორს, უტკბეს ღრუბელთ სიშორეებში.

თითქოს შორს, მაგრამ თან პარადოქსულად ახლოს, შენში შენზე მეტად.

მთავარია იგრძნო

 

Published in: on ივნისი 16, 2017 at 11:35 PM  კომენტარის დატოვება  

#ცხრასაუკუნისწინ

“ვთქვა მიჯნურობა – პირველი და ტომი გვართა ზენათა,
ძნელად სათქმელი, საჭირო გამოსაგენი ენათა;
იგია საქმე საზეო, მომცემი აღმაფრენათა;
ვინცა ეცდების, თმობამცა ჰქონდა მრავალთა წყენათა”

როგორ შეიძლება არ გიყვარდეს.

როგორ შეიძლება არ გაოცებდეს.

როგორ შეიძლება არ გჯეროდეს.

ცხრა საუკუნის წინაც კი.

ცხრა ასი წლის წინაც კი.

ცხრა ათასი წლის შემდეგაც.

Published in: on ივნისი 6, 2017 at 1:18 AM  კომენტარის დატოვება  

Sign Of The Times

როდესაც ადამიანად იბადები თავისთავად გააზრებული უნდა გქონდეს რომ ყველაფერს ყოველთვის ვერ გაუძლებ, ყველაფერს ყოველთვის ვერ გააანალიზებ, ყველაფერს ყოველთვის გამართლებას ვერ მოუძებნი.

ყოველთვის ყველაფრის მიუხედავად ფსიქოლოგი ვერ იქნები.

ხანდახან უბრალოდ ადამიანი ხარ. ადამიანი რომელიც იღლება, ძალიან, ძალიან იღლება.

ხანდახან უბრალოდ სხვა არჩევანი არ გრჩება. ხანდახან შენც უნდა გაბრაზდე.
ხანდახან შენც უნდა იყო ის ვინც იწვება.
იწვება ემოციურად.
იწვება კოგნიტურად.
იწვება ფიზიოლოგიურად.
არა იმიტომ რომ სხვა დროს მსგავსი რამ არ მომხდარა, არა იმიტომ რომ სხვა დროს უფრო ჭკვიანი იყავი, არა იმიტომ რომ სხვა დროს უფრო მეტი გესმოდა, არამედ იმიტომ რომ ახლა და აქ, ამ მოცემულობაში და ამ დროით განზომილებაში შენც ჩვეულებრივი მოკვდავი ადამიანი ხარ, რომელსაც აქვს თავისი სუბიექტური ხედვა, რომელსაც აქვს თავისი გრძნობები, ემოციები, დამოკიდებულებები და ე.წ. “გონივრული საზღვრები”, რომლის იქითაც იწვები.

არა იმიტომ რომ სუსტი ხარ.

არა იმიტომ რომ ის შეიცვალა.

არა იმიტომ რომ შენ შეიცვალე.

არა.

უბრალოდ დგება წამები, როდესაც შენც ხარ გოგო, შენც გეტირება. შენც გტკივა.

უბრალოდ დგება წამები, როდესაც აღარ გინდა “მისი მხრიდანაც” შეხედო ყველაფერს და ეცადო იყო ობიექტური, უბრალოდ გრძნობ იმას რასაც გრძნობ, ხანდახან შენც უნდა იყო სუბიექტური, ხანდახან შენც უნდა გეწყინოს. ხანდახან შენც უნდა გაგიცრუვდეს იმედი.

ხანდახან რეალობა უნდა მიიღო ისეთი როგორიც არის, ყოველგვარი ინტერპრეტაციების, ანალიზის და გამართლებების გარეშე.

ხანდახან რეალობა ძალიან გირტყამს, იმდენად ძლიერად გირტყამს რომ გამთენიისას წერ პოსტს. ყოველგვარი შესავლის და მკითხველების მოკითხვა/მისალმების გარეშე.

იმიტომ რომ ხანდახან აღარც ბლოგერი აღარ ხარ.

ხანდახან უბრალოდ ხარ ადამიანი რომელიც დაიღალა, რომელიც გადაიწვა.

ხანდახან უბრალოდ ხარ ადამიანი, რომელსაც აღარაფერი აქვს სათქმელი, რომელიც დაიღალა სხვების შეჯანჯღარებით, იმის კიჟინით რომ ცხოვრება მაინც კარგია, ყველაფრის მიუხედავად.

ხანდახან უბრალოდ ხარ ადამიანი, რომელსაც აღარ აქვს ძალა უმტკიცოს სხვებს მარტივი ცხოვრებისეული ჭეშმარიტებები. დგება მომენტი როდესაც აანალიზებ რომ მთელ ამ შენს “ქადაგად დავარდნებს” პრინციპში არც აქვს აზრი. რამდენიც არ უნდა ილაპარაკო, სანამ ცხვირს არ წაიმტვრევენ და რეალურად და “სუბიექტურად” არ განიცდიან საკუთარ ცხვირზე “ობიექტურ” ტკივილებს, იქამდე მაინც არ დაიჯერებენ. შენ კი არ გემეტება.  მაინც არ გემეტება.

შენ იცი.

შენ გახსოვს.

შენ ყოველთვის იცოდი რა გინდოდა ცხოვრებისგან, ყოველთვის იცოდი ვინ გინდოდა, ყოველთვის ელოდებოდი და ყოველთვის იცოდი რომ აუცილებლად მოვიდა, რომ მასთან და მისთვის ყოველთვის საუკეთესო იქნებოდი, საუკეთესო, რაც კი შეგიძლია რომ იყო.

შენ ხარ. იმიტომ რომ შენ იცი რამდენად მტკივნეულია სახით ასფალტზე დანარცხება და მერე კილომეტრებით ხოხიალი.  და არ გემეტება. არ გემეტება იმ ტკივილისთვის, რომელსაც ტოვებ.

უცნაურები, ზედმიწევნით უცნაურები ვართ ადამიანები….

დავიღალე.

გადავიწვი.

 

კარგი ისაა, რომ ასეთ დროსაც არ მავიწყდება მარტივი ცხოვრებისეული ჭეშმარიტებები, მთავარი ცხოვრებისეული მიზანი – ბედნიერება.

დაბოლოს,

ტრადიციულად,
მიუხედავად ჩემი ამაზრზენი განწყობისა, მაინც გეტყვით ერთ “ბრძნულ შეგონებას”- თუ არ გიპოვიათ, ეძებეთ, თუ იპოვეთ ან განგებამ შემთხვევით თავად მოიყვანა თავისი ფეხით თქვენს ცხოვრებაში, იმდენს მაინც ნუ იზამთ რომ ასევე თავისი ფეხით წავიდეს.

გისურვებთ, მართლა მთელი გულით გისურვებთ არასდროს განიცადოთ ის “გულიდან სისხლის წვეთები”, რასაც დაკარგვა ქვია.

პოსტის ბოლოს ტრადიციულად ბედნიერებას არ გისურვებთ. ბედნიერება საკმაოდ რთული და სუბიექტური ცნებაა, განსაკუთრებით იქამდე, სანამ მიხვდები და გაანალიზებ რა არის შენი სუბიექტური ბედნიერება.

ამიტომ, რახან ბარემ რეალობას შეჯახებული ვარ, ლოგიკური ვიქნები და პათოსური დასასრულის ნაცვლად, გისურვებთ იყოთ საკმარისად ჭკვიანები, საიმისოდ რომ:
1. დაფიქრდეთ და მიხვდეთ რა არის თქვენთვის ბედნიერება.
2. რომ მიხვდებით შემდეგ ყველაფერი გააკეთოთ მის მისაღწევად.
3. იყოთ საკმარისად გონივრულები რომ არასდროს, არასდროს არ დაკარგოთ.

ხანდახან ძალიან მარტივია,
ხანდახან ძნელზე ძნელი “საქმე ესე საზეო”.

მომავალ გადაწვამდე

Published in: on მაისი 27, 2017 at 3:41 AM  კომენტარის დატოვება  

ყველა ტკივილის საპირწონედ

და როგორღაც, თავად არ ვიცი როგორ, მოხდა ისე რომ მოვიცალე თქვენთან საჭორაოდ.

თქვენი მონა-მორჩილის ცხოვრებაში დიდი ორომტრიალებია. იმდენად დიდი რომ ხშირად მუზები იქით დასდევენ, იქნებ შემთხვევით ერთი-ორი სიტყვა მაინც დააწერინონ, თუმცა ამაოდ.

ეს პოსტიც ერთგვარი მცდელობაა შეაჯამოს ყველაფერი ის რაზეც 6 წლის განმავლობაში ვწერდი, ვოცნებობდი, ვბედნიერობდი თუ ვიტანჯებოდი. ცხადია არ გემშვიდობებით, კიდევ ბევრჯერ დავსხდებით ჩაისთან ერთად სიახლეების გასაზიარებლად, თუმცა ისე როგორ იქნება ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი ეტაპების დასასრულ/დასაწყისი თუ არ გამცნეთ;

პირადი გამოცდილებით გირჩევთ, ფრთხილად, ძალიან ძალიან ფრთხილად იოცნებეთ. ოცნებები ხდება და შეიძლება არც ისე სასიამოვნო იყოს ახდენილი, როგორც ოცნებაში წარმოგედგინათ.
ყოველთვის ვოცნებობდი მქონოდა ძალიან დაკავებული სამსახური, ისეთი ყველაფერი თავზე რომ გაყრია.
მაქვს;
ყოველთვის ვოცნებობდი მემუშავა რაღაც ისეთზე, რაც მაინცდამაინც მასობრივად გავრცელებული არაა, აი ისეთზე, პოზიციას რომ ამბობ და ყველას რომ ათასი კითხვის ნიშანი უჩნდება.
მაქვს;
ყოველთვის ვოცნებობდი მქონოდა ისეთი სამსახური სადაც მომივიდა უუამრავი მეილი, დამირეკავდა აუარება ხალხი და ვიქნებოდი ძააალიან დაკავებული.
ვარ;

ვარ და ვერ წარმოიდგენთ რამდენად დამღლელია ეს ყველაფერი. განსაკუთრებით როდესაც ტელეფონი არ ჩუმდება. არასდროს. დღის არცერთ მონაკვეთში. არათუ სამუშაო არამედ დასვენების დღეებშიც, დღეებს ვინ ჩივის და არც ღამეა მაინცდამაინც მოსვენება.

დამღლელი და დამქანცველია ეს ყველაფერი.
მეუბნებიან ეგეთი სამსახური გვქონდეს და 24 საათი ვიმუშავებდითო.
არაა მეგობრებო ეგ ამბავი მთლად ასე მარტივად.
ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის; არსებობენ ადამიანები რომელთათვისაც ფული და ბედნიერება იგივეობრივი ცნებებია;
ფულის გარეშე ალბათ ძნელია ბედნიერი იყო, მაგრამ კიდევ უფრო ძნელია როდესაც გაქვს მაგრამ იმ ბედნიერებებისთვის აღარ გრჩება დრო, რისთვისაც ფული საერთოდ არ გჭირდებოდა.
როდესაც სულიერ სიმშვიდეს, წონასწორობას და როგორ გითხრათ… ერთგვარ ნათებას კარგავ. ვეღარ ანათებ ისე როგორც ანათებდი, ვეღარ გყოფნის შინაგანი ბედნიერება სულ რომ იკაშკაშო. იმიტომ რომ იღლები. ძალიან, ძალიან იღლები. იმდენად იღლები რომ უბრალოდ გინდე იჯდე ჩუმად და მორჩა.

თუმცა არ ღირს წუწუნი, ხომ იცით, ადამიანი ყველაფერს ეჩვევა; უბრალოდ დროის და მისაჩვევის თავისებურებებზეა დამოკიდებული რამდენად მარტივად გავივლით ადაპტაციას.

აახლა კი გადავიდეთ ბედნიერებაზე.

არა ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ, ოთხჯერ, ხუთჯერ, ექვსჯერ, შვიდჯერ და თქვენ წარმოიდგინეთ რვაჯერაც მითქვამს რომ ამ ცხოვრებაში ყველაფერი საოცრად ლოგიკურად კანონზომიერია; ყველა ტკივილი, ყველა გამოცდილება, ყველა არასწორად თუ სწორად გადადგმული ნაბიჯი.
თითოეულ დღეს, საათს, წუთს და წამს მივყავართ იმ ადგილამდე სადაც აუცილებლად მივხვდებით რატომ მოვდიოდით ამდენ ხანს, რატომ დავიღალეთ ასე, რატომ ვიტანჯეთ და რატომ, საერთოდ რატომ დავიბადეთ.

და მივხვდებით რომ ღირდა.

როგორც არ უნდა გვტკენოდა და რაც არ უნდა გვტკენოდა, მაინც ღირდა.

ჩემთვის ეს დღე 2016 წლის 3 მაისს იყო.
თითქმის ერთი წელი გავიდა და შემიძლია სრული დარწმუნებით გითხრათ რომ არსებობს. ნამდვილად არსებობს “ერთ სულ და ერთ ხორც” სიყვარული.

არსებობს.
და მის გამო ღირდა ყველაფერი.
ყველაფერი რაც 1993 წლის 5 ივლისიდან 2016 წლის 3 მაისამდე ყოფილა.

ყველა ტკივილის საპირწონედ;

ყველა ბედნიერების საპირწონედ;

ყველა ამოსუნთქვის საპირწონედ;

ღირდა.

ჯერ კიდევ ძალიან დიდი გზა გვაქვს წინ, თუმცა ვიცი, ვიცი ისე როგორც 2-ჯერ 2 რომ ოთხია, აუცილებლად, ათეულობით წლების მერეც ყოველ წამს გამეღიმება როცა შენზე ვიფიქრებ.

იმიტომ რომ შენ ჩემი ერთი ცალი მზე ხარ.

ყველაზე ყველაზე დიდი და ყველაზე ყველაზე ნათელი მზე.

და ნუ გეღიმება ასე საოცრად ❤

თქვენ კი მეგობრებო, დაელოდეთ, უბრალოდ დაელოდეთ,

თუ მოთმინებით დაელოდებით და არცერთი წამით არ შეგეპარებათ ეჭვი რომ აუცილებლად მოვა,

მოვა.

აუცილებლად მოვა.

როგორც მოვიდა ჩემთან;
2016 წლის 3 მაისს;
მოვიდა და გაანათა;
გაანათა ისე როგორც არასდროს არავის გაუნათებია;
როგორც ვერასდროს ვერავინ გაანათებს;

უბრალოდ დაელოდეთ!
და არ დაკარგოთ, არაფრის, არაფრის გამო არ დაკარგოთ!

გისურვებთ ბედნიერებას,
გისურვებთ ნათებას
გისურვებთ ბევრ, ბეევრ ღიმილს,

გული რომ იღიმის აი იმ ღიმილს.

Published in: on აპრილი 10, 2017 at 12:46 AM  კომენტარის დატოვება  

ბედნიერი პოსტი

არსებობენ ადამიანები რომლებიც ანათებენ.

ბედნიერებაა როდესაც ასეთი ადამიანები ერთმანეთს ხვდებიან.

ყველას ჩვენი მზე გვყავს.

 

გისურვებთ იპოვოთ თქვენი ერთი ცალი მზე

 

Published in: on მარტი 10, 2017 at 1:45 AM  კომენტარის დატოვება  

ყოველწლიური წლიური “აუდიტი”

ამასობაში კიდევ ერთი ძველი წელი მიდის და კიდევ ერთი ახალი წელი მოდის, სულ რაღაც 11 დღეში. აბა ისე როგორ გაიყვანს ჭეშმარიტი ბლოგერი წელს, თუ შემაჯამებელი პოსტი არ დაწერა წლიურ შენამატებზე, დანაკლისებზე, ბედნიერებებზე თუ ტკივილებზე.
ვგრძნობ რომ ამ წინასაახალწლოდ ვცივდები, თუმცა, პლედშიგამოხვეულს წერაზე მეტად რა უნდა მოგინდეს ადამიანს, ჰოდა მეც გადავწყვიტე 11 დღით ადრე შემომეჭყიტა ჩემს პატარა სახლში ❤

ჰმ… ამ ბოლო ხანებში დროის უცნაური აღქმა დამჩემდა, ურთიერთსაწინააღმდეგო და გამომრიცხავი. პროსპექტულად 11 დღე ერთდროულად ძალიან ხაგრძლივი და ამავდროულად თითქოს არაფერია, რეტროსპექტულად კი 11 დღე თითქოს საუკუნის წინ იყო. საინტერესოა რა მოხდება 11 დღეში, ესეც ჩვენი ერთგვარი ექსპერიმენტი ❤ ვნახოთ რა შეიცვლება 31 დეკემბრამდე.

ესეც ასე. გავატკაცუნეთ თითები, მოვიმარჯვეთ კლავიატურა და მზად ვართ წლიური აუდიტისთვის ❤

რა მომიტანა და რა წაიღო ამ წელმა.

მსოფლიოში განვითარებული მოვლენები გვანახებს რომ 2016 წელი ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე კრიზისული და აუტანელი წელი იყო ბოლო დროის განმავლობაში, ეგოისტურად საბედნიეროდ, ვერ ვიტყვი რომ მაინცდამაინც ბევრჯერ მენატროს წლის დასრულება, როგორღაც, რაღაცნაირად, მაინც, ასე თუ ისე, გავედით ბოლომდე, ჯერჯერობით მესამე მსოფლიო ომის გარეშე.

საბედნიეროდ არც ჩემს ცხოვრებაში ყოფილა ორომტრიალები. შეიძლება ითქვას რომ არაჩვეულებრივი წელიც კი იყო, წინა წლებთან შედარებით იმდენად ბევრი საოცარი ადამიანი გავიცანი, ჩემთვის კი ყველაზე დიდი ბედნიერება სწორედ ადამიანებია, რომლებიც არიან შენ გვერდით, ყოველთვის, როცა შეუძლიათ. არიან შენთან მაშინ როცა კარგად ხარ, როცა ცუდად ხარ, როცა სამსახურს ეძებ, როცა კვდები ისე გინდა სახლიდან გასვლა, როცა შიგნით, ტვინში რაღაც ზუზუნებს, არ გასვენებს, შენ კი სახელს ვერ არქმევ, სწორედ ეს ადამიანები გეხმარებიან გაიხსენო თუ რატომ უნდა გაიღიმო.

ეს იყო წელი, როდესაც ძალიან ბევრი ადამიანი მეძახდა მზეს. მეუბნებოდნენ რომ “ვანათებ”, იმიტომ რომ ძალიან ბედნიერი ვიყავი და ვიღიმოდი, ძალიან, ძალიან ბევრს ვიღიმოდი ❤

ეს იყო წელი, რომელმაც სრულიად გააქარწყლა და გააქრო ჩემი ბოლო დროის ყველაზე დიდი ტკივილი, ყველაზე დიდი გაბრაზება, ყველაზე დიდი შეურაცხყოფა, ყველაზე დიდი იმედგაცრუება.

ეს იყო წელი რომელმაც შემახვედრა ყველაზე ჩემს. ყველაზე დიდს. აი ისეთს, ბევრი არაფრის გაკეთება რომ არ სჭირდება იმისთვის რომ გამაღიმოს. უბრალოდ მისი არსებობაც რომ საკმარისია. ეს იყო წელი, როდესაც მივხვდი თუ რას ნიშნავს ფორმულა – “სიყვარული აგვამაღლებს” (ვეფხისტყაოსნის გარეშე როგორ იქნებოდა საქმე ესე საზეო.). ამას კი დაუმატეთ პარადოქსი, რომლის ამოხსნაც სავარაუდოდ 2017 წელს უნდა მივანდოთ – ყველაზე ჩემია, მაგრამ ჩემი არაა. ასეც ხდება.

ძალიან, ძალიან ბევრი სიყვარული მივიღე ამ წელს, ყველა ფორმის, ყველა მოდელის, უფროსებისგან, დაქვემდებარებულებისგან, თანამშრომლებისგან, მეგობრებისგან, ნაცნობებისგან თუ უცნობებისგან, ამის ფონზე კი როგორ უნდა დავიწუწუნო და ვთქვა რომ ცუდი წელი იყო.

არა, კარგი იყო,
იმედია 2017 წელი კიდევ უფრო კარგი იქნება.

იმედია 2017 წელს იმაზე ბედნიერი ვიქნები, ვიდრე 2016 წელს ვიყავი.

ბედნიერებას ხომ არ აქვს საზღვრები.

დაბოლოს,
ვიმედოვნებ რომ მომავალი 11 დღეც მსუყე იქნება.

წინასწარ და წინასაახალწლოდ გისურვებთ ბევრ, ძალიან, ძალიან, ძალიან ბევრ და
გოზინაყივით ტკბილ
ბედნიერებებს

 

Published in: on დეკემბერი 20, 2016 at 11:42 PM  კომენტარის დატოვება  

#ფსიქოლოგიურიჭეშმარიტებები

პიაჟემ თქვა – “სამართლიანობის უფრო დახვეწილ ფორმებსა და… საკუთრივ ეგრეთ წოდებულ სიყვარულს შორის არავითარი რეალური კონფლიქტი აღარ არსებობს”-ო.

Published in: on დეკემბერი 14, 2016 at 12:50 AM  კომენტარის დატოვება  

14907083_1672892939689239_5856003317915061269_n

Published in: on ნოემბერი 4, 2016 at 1:03 AM  კომენტარის დატოვება