#LaLaLand 🎈

ხანდახან ბედნიერების ძიებაში სხვა გზა აღარ გვრჩება.

ხანდახან ბედნიერების ძიებაში იმდენად ვიღლებით რომ აღარც ეგ აღარ გვინდა.

ხანდახან ყველაზე დიდი, ყველაზე ღირებული იდეებიც კი შეიძლება გაუფასურდეს.

ხანდახან ხვდები რომ ლოგიკა და კანონზომიერება თავის თავში მილიონობით ალტერნატივას მოიცავს, იმის მიხედვით ვინ რას იმსახურებს.

ხანდახან ხვდები რომ მომავალი სულაც არ არის ერთი. ხვდები რომ ის ყოველ წამს იცვლება, ხვდები რომ მომავალი შეიძლება სულაც არ იყოს.

ხვდები რომ ხვალვე შეიძლება გაქვავდე.

ხანდახან ხვდები რომ სისულელეა ებრძოლო ქარის წისქვილებს.

ხანდახან ხვდები რომ ყველაფერს ვერ შეცვლი.

ხადახან ხვდები რომ უბრალოდ უნდა მისცე დროს დრო, რომ მოხდეს რაც მოსახდენია.

#ComeWhatMay

Published in: on აგვისტო 13, 2017 at 10:44 PM  კომენტარის დატოვება  

#მარტივიჭეშმარიტებები ✅

Published in: on აგვისტო 11, 2017 at 10:45 PM  კომენტარის დატოვება  

🎈

Published in: on აგვისტო 6, 2017 at 12:51 PM  კომენტარის დატოვება  

#Coldplay 🙌

Published in: on აგვისტო 3, 2017 at 3:02 AM  კომენტარის დატოვება  

#Loveis 💛

Published in: on აგვისტო 1, 2017 at 10:37 PM  კომენტარის დატოვება  

გზად ჰიმალაიმდე.

დაა თქვენმა მონა-მორჩილმა როგორც იქნა გადაწყვიტა მუხლს ქარი ამოაღებინოს და საჭორაოდ ჩამოგიჯდეთ.

აბა, თუ მიხვდებით რა მოხდა?!
სრული ჭეშმარიტებაა – დავიღალე.

ყოფილხართ ოდესმე ლაშქრობაში? აი ისეთზე გორიდან გორაზე, მთიდან მთაზე, უღელტეხილიდან უღელტეხილზე და საცალფეხო ბილიკებზე რომ უნდა იაროთ? ალბათ ყოფილხართ, ჩემი გამოცდილება ამ საკითხში კი, ვერ დავიკვეხნი და მხოლოდ სკოლის და უნივერსიტეტის რამდენიმე ექსკურსიით შემოიფარგლება. დამეთანხმებით ვერაფერი საამაყო ამბავია, საქმენი საკვირველნი აშკარად არ ჩამიდენია, თუმცა მეც ვიცი რას ნიშნავს როდესაც ძალიან საშიშ გზაზე, მიზნად რომ მწვერვალიდან გადმოხედვა გაქვს დასახული, რამდენად საშინელია დაღლა. აი რომ დაიღლები, ჩაიკეცები და უბრალოდ აღარ გინდა ასვლა და ფიქრობ, მიღირს კი საერთოდ ამდენ წვალებად? მიღირს იმ გზაზე სიარული ან ფოფხვა საიდანაც ერთი არასწორი ნაბიჯი და შეიძლება კისერი მოვიმტვრიო?! ცხვირის წამტვრევაზე აღარ არის აქ ლაპარაკი, უკვე კისერს იმტვრევ…
ასეთ გზებზე აუცილებლად ჩნდება ასეთი შიშები. ადამიანის ბუნებაა ასეთი, ადამიანები კი ჩვენს იმთავითვე, გენეტიკურად გაპირობებულ მოცემულობებს ვერ გავურბივართ. ასეთია ჩვენი ხვედრი. საბედნიეროდ ასევეთივე მოცემულობაა მიზნის მიღწევის აუცილებლობა, ჩვენც ვდგებით, ვიცვამთ რკინის ქალამნებს, ვიჭერთ რკინის ჯოხებს და ვაგრძელებთ გზას. მიზანი კი ასევე გაცნობიერებული აუცილებლობით ყოველთვის ამართლებს და იმაზე მეტს გვაძლევს, ვიდრე გზის დასაწყისში გვეგონა, სანამ ჯერ კიდევ ავტობუსიდან ვაბარგებდით ჩვენს სანოვაგეს.

ამხელა შესავალი კი მხოლოდ იმისთვის იყო საჭირო, რომ ამეხსნა რას ვგრძნობ ახლა.
ახლა ვარ დაღლილი, რომელიღაც ციცაბო კლდესთან ჩემს ზურგჩანთაზე ჩაბღაუჭებული და ვფიქრობ. ვფიქრობ რამდენის გაძლება და რამდენის ატანა შეუძლია ადამიანს, ადამიანს და არა ფსიქოლოგს.
ვფიქრობ რამდენად შორია ჰიმალაიმდე.
ვფიქრობ კიდევ რამდენჯერ მომიწევს ამაზე დაფიქრება.
ვფიქრობ მივაღწევ თუ არა ჰიმალაიმდე.
ვფიქრობ ჰიმალაი მომცემს თუ არა იმის საშუალებას რომ მისი მწვერვალზე ჩემი რკინის ქალამნებით დავდგე.
მოგეხსენებათ, თუ ჰიმალაიმ ხელი არ შეგიწყო და თავისიანად არ მიგიღო, უბრალოდ თეორიული, იდეური შანსიც კი არ გაქვთ გადარჩენის.

ვზივარ ასე ჩემს ციცაბო ხრამთან და ვფიქრობ.
ვფიქრობ გზაზე რომელიც გამოვიარე.
ალბათ ბევრი ვერ შეძლებდა.
არა, დარწმუნებული ვარ რომ ვერ შეძლებდნენ.
უმეტესობა მათგანი კი უფრო მეტად “არ” შეძლებდა, ვიდრე “ვერ” შეძლებდა.
ვფიქრობ რამდენჯერ მაქცია ზურგი ჰიმალაიმ, ვფიქრობ რამდენჯერ დამტოვა მარტო, ვფიქრობ რამდენჯერ დამეკარგა ღრუბლებში, რამდენჯერ ეცადა რომ ჩემთვის გზა აერია და სხვაგან წავსულიყავი, მე კი არ დავნებდი, როგორღაც გადავრჩი და როგორღაც გეზი კვლავ ჰიმალაიმდეა…

ვფიქრობ გზაზე რომელიც უნდა გავიარო.
არაა მარტივი… რაც უფრო მაღლა მიიწევ, მით უფრო რთულდება, ჰიმალაი უფრო და უფრო მეტად იმალება ღრუბლებში და თუ კი ქვევიდან ძალიან ახლო და მარტივად მისასვლელი ჩანდა, რაც უფრო ზევით მიიწევ, მით უფრო მაღლა მიიწევს ისიც, მით უფრო გიძნელებს მასთან მისასვლელ გზას, მით უფრო გღლის, მით უფრო გცდის, მით უფრო გტანჯავს….
მას უნდა იცოდეს რომ მწვერვალზე რკინის ქალამნებით მხოლოდ ის დადგება, ვინც ამას დაიმსახურებს…
შენ კი უკვე იმხელა გზა გამოიარე….
რკინის ქალამნებიც უფრო და უფრო მეტად მძიმდება და მძიმდება…
და გიჭირს…
ბოლოსდაბოლოს ერთი უბრალო მოკვდავი ადამიანი ხარ, სკოლის და უნივერსიტეტის ექკურსიის იქით, კარავიც რომ არ გაუშლია არასდროს. არც იცი როგორ უნდა გაშალო. არც კი დაგისვენია მთელ ამხელა გზაზე, ყოველთვის ან მიდიოდი, ან იჯექი რომელიმე შემხვედრ ხრამთან და ფიქრობდი გადავარდნილიყავი შენივე ნებით თუ მაინც ჯიუტად გაგეგრძელებინა სიარული ჰიმალაიმდე.

და შენ ირჩევდი სიარულს.
შენ აირჩევ სიარულს.
შენ არასდროს აგიცდება ფეხი უფსკრულის პირას, იმიტომ რომ ჰიმალაი გიცავს. იმიტომ რომ ჰიმალაი გიზიდავს, იმიტომ რომ ჰიმალაისაც უნდა რომ შენი რკინის ქალამნები იგრძნოს თავის მწვერვალზე. იმიტომ რომ მიხვდა – იმსახურებ. სხვას არასდროს უვლია ამდენი მასთან მისასვლელად, სხვას არასდროს ჩაუცვამს ამდენად მძიმე რკინის ქალამნები. სხვას არასდროს უფიქრია ამდენი მასზე. სხვას არასდროს უნატრია ამდენი ჰიმალაიზე.

ხანდახან ყველა ვიღლებით, განსაკუთრებით როცა დიდ, ძალიან დიდ და ძნელ გზაზე გვიწევს სიარული.
ხანდახან უბრალოდ ვჩერდებით და ვფიქრობთ.
ან საერთოდ არც ვფიქრობთ არაფერზე იმდენად ვიღლებით.
ხანდახან ჰიმალაიც აღარ არის ჰიმალაი.

ამ დროს ერთადერთი რაც შეიძლება ინატრო,
ერთადერთი რამაც შეიძლება ძალა მოგცეს,
ერთადერთი რამაც შეიძლება რომ ნაბიჯი გადაგადგმევინოს წინ,
ისევ ჰიმალაია.

ღრუბლებიდან გამობრწყინებული ჰიმალაი.
ჰიმალაი რომელსაც სჯერა, რომ შენ დაიმსახურებ მის მწვერვალამდე მიღწევას.

გისურვებთ მიგეღწიოთ თქვენს ჰიმალაიმდე

Published in: on ივლისი 27, 2017 at 1:37 AM  კომენტარის დატოვება  

💛🐻💛

Published in: on ივლისი 25, 2017 at 4:37 PM  კომენტარის დატოვება  

It’s all about perspectives 💛

Published in: on ივლისი 19, 2017 at 12:57 PM  კომენტარის დატოვება  

#Alliknow ✨

Published in: on ივლისი 18, 2017 at 2:34 PM  კომენტარის დატოვება  

#ასეცხდება 👌

Published in: on ივლისი 12, 2017 at 3:42 PM  კომენტარის დატოვება